دکتر شکیب:


قانون زراعت

هرچه بکاری، همان را درو می کنی. کسی شک دارد؟ اما در فضای رابطه، از یاد می بریم و گاه انتظار داریم از بذر کدو، گل های زعفران بروید.
مردی که می خواهد همسرش باکره باشد اما قبل از ازدواج به خودش حق هرکاری را داده، پس از ازدواج هم، چنان خواهد کرد. دختر یا پسری که تا امروز همه رازهای زندگی اش را به مادر گفته، شوهر کند هم، چنان خواهد بود. مردی که در خیابان دست روی دیگران بلند می کند، با همسر هم، چنان خواهد کرد. مرد یا زنی که در خانه پدری، حکمران بوده، در خانه همسر هم، سلطه جو خواهد بود.
رابطه، مثل یک سرمایه گذاری مشترک است. شما با هرکسی نمی توانید حتی در یک کسب و کار شریک شوید. آنجا پول می گذارید، که بازگشتنی است؛ اما اینجا عمر می گذارید، که سرمایه بی همتای جبران نشدنی ماست. وقتی سر می خوریم در یک رابطه، آیا حواسمان به قانون زراعت هست؟ از این رابطه چه می خواهیم؟ می بینیم محصولی را که می خواهیم درو کنیم؟ پیش بینی و پیشگویی و طالع بینی لازم نداریم. کافی است به «بذر» ی که می کاریم نگاه کنیم.