پرسش: من یک سال پیش با همسرم عقد کردیم و طی این یک سال با هم عشق بازی میکردیم که داخل این مسائل من متوجه ترس همسرم میشدم. متوجه شدم ترس همسرم یکی از خانواده و یکی هم از باردار شدنه. وسط این عشق بازی با نه گفتن و جلوگیری اون باعث میشد من سرد بشم و آلتم سریع از حالت ایستاده به حالت عادی در بیاد. الان یک هفته هست که ازدواج کردم و باز ترس داخل وجود همسرم رو متوجه میشم. الان فکر کنم ترس از درد اولیه باشه. عشق بازی که میکنیم اون به اوج میرسه ولی من دیگه آلتم به حالت اولیه خودش برگشته و نمی تونم عمل دخول رو انجام بدم. فکر کنم به خاطر طولانی بودن عشق بازی باشه. اورال سکس هم امتحان کردیم فایده ای نداشت. البته اینم بگم که ارضا میشم در حالت عادی آلت و فکر کنم مشکل آناتومی نداشته باشم. ممنون میشم راهنمایی کنین.


 

پاسخ دکتر شکیب:
زوجی که به قول معروف به وصال نرسیده اند، تشخیص اول شان «واژینیسموس» است مگر خلافش ثابت شود. واژینیسموس یعنی فوبیای دخول، که منجر می شود به اسپاسم ورودی واژن.

خیلی زوج ها شکایت اولیه شان مثل همین دوستی ست که سوال پرسیده. می گویند آقا نعوظ ندارد که بتواند دخول را انجام دهد، و فکر می کنند این غیر عادی ست. وگرنه، اضطراب خانم که طبیعی است.

اضطراب هم مثل شادی و غم، مسری است. زنی که قبل از دخول ترس و اضطراب و اجتناب دارد، این را منتقل می کند به همسرش. نتیجه انتقال این اضطراب، می شود اختلال نعوظ. البته که اگر نعوظ مرد کامل باشد، باز هم دخول به آسانی ممکن نیست. انقباض عضلات ورودی واژن مانع دخول است و اصرار بیشتر، باعث درد بیشتر. زوج هایی که دنبال درمان نمی آیند و خودکفایی پیشه می کنند، شاید بالاخره موفق به دخول شوند، اما اغلب با ادامه درد در خانم، عملا میل جنسی او را به سمت صفر میل می دهند.

گمان می کنم کشور ما و یا شاید منطقه خاورمیانه مهد واژینیسموس دنیاست. بسیار شایع است این مشکل و متاسفانه خیلی از همکاران متخصص زنان یا ماما، که خط اول مراجعه خانم های جوان هستند، نه خود واژینیسموس را می شناسند، نه درمانش را. انتظار نداریم آنها درمان را آغاز کنند، اما دستکم می توانند به جای توصیه هایی مثل «پرده بکارتت ضخیم است، بیا برش دارم» یا «چیزی نیست، همه همین طورند» یا «این ژل را بزن خوب می شوی»، بیمارشان را ارجاع دهند به یک سکس تراپیست.

 

نامه پروانه، کارشناس مامایی درباره پرسش و پاسخ بالا:


سلام دکتر جان
 
بخدا، بخدا، بخدا... ارجاع میدیم مراجعه کننده خودش نمیاد.

مخصوصا وقتی قیمت مشاوره رو میفهمن و پیش خودشون میگن برای حرف زدن یه نفر چرا باید اینقدر هزینه کنم!

البته تجربه به من ثابت کرده که در عدم مراجعه به مشاور اقایون مقصر ترند
زیرا هزینه رو اقایون بیشتر مد نظر دارند.

مقاومت اقایون و راضی کردنشون جهت مشاوره بسیار سخت تر از خانمها است.

نا گفته نمونه که کاربرد مشاوره در حل بسیاری از موارد باید فرهنگ سازی بشه
بسیاری از مراجعین برای درمان منتظر نوشتن دارو هستند نه مشاوره.

وقتی مشاوره که کار سخت تری است از نوشتن دارو، صورت میگیره، بیمار وقتی از اتاق بیرون میره میگه کاری نکرد که دارو هم نداد

برای همین خانمها ترجیح میدن برن پیش کسی که گفته بیا پرده مثلا ضخیمت رو بردارم. چون اونجا کاری یا عملی صورت گرفته و آقا هم حاضره چند صد هزار تومان هزینه رو با کمال میل پرداخت کنه!

نامه مهدیس در پاسخ به پروانه:



سلام دکتر شکیب عزیز
در خصوص نامه خانم پروانه خواستم بگم

درسته که اقایون اکثر مواقع در خصوص مراجعه به مشاور مقاومت میکنن ولی شاید این خود خانمها هم هستن که سعی در قانع کردن همسرشون نمیکنن.

چطور وقتی بخوان کالایی بخرن چنان پارو تو یک کفش میکنن و با ترفندهای مختلف همسرانشون رو راضی میکنن اما برای بهبود رابطه تلاشی نمیکنن یا نمیتونن کنن؟!

بنظر من خیلی غیر منطقیه که خانمی حاضر باشه بی جهت زیر تیغ جراحی بره اما زمان و هزینه و فکر صرف راه چاره برای همچین مسئله ای نذاره!

من همیشه به اطرافیانم میگم چطور برای سلامتی جسممون به دکتر رجوع میکنیم اما برای سلامت ذهنمون حاضر نیستیم این کارو کنیم؟!

در درجه اول خود ما خانمها هم باید بخوایم برای حل مسائل زندگی مشترک تلاش کنیم و پیشنهاد مشاوره رو به همسرانمون بدیم

درنهایت هم اگر واقعا با گفتگوی دوستانه و منطقی راضی نشن خودمون که به تنهایی میتونیم بریم! و دوست عزیزمون مطمئن باشن اغلب خانمها با زدن از برخی هزینه های غیرضروریشون حتما میتونن از پس هزینه مشاوره رفتن بربیان.