نامه‌ی بهاره:
سلام آقای دکتر. وقتتون بخیر. من یه سوال برام پیش اومده. میخوام بدونم وقتی یه پسر اونم پسری که یه موقعیت شغلی خیلی مهم داره که قطعا آبروش براش خیلی مهمه و میدونه که آدمها از جمله من بهش اعتماد داریم و ذهنیت خوبی دربارش داریم، چی میشه که توی یه جلسه دونفره کاملا کاری حرف از مسائل جنسی میزنه و به راحتی از من درباره دختر بودنم یا ارتباطم با جنس مخالف میپرسه و از اندامم تعریف میکنه؟ اونم تو شرایطی که تک تک حرف ها و رفتار من کاملا رسمی و مودبانه بوده و کوچکترین نشانه ای از نخ دادن یا میل به هیچگونه ارتباطی در من وجود نداشته؟

آیا ممکنه این ظاهر قضیه باشه و طرف بخواد منو امتحان بکنه که بعدا بخواد ارتباط مهمتری با من شروع بکنه؟ یا تصور این موضوع ازطرف من صرفا یه خیال و گول زدن خودمه؟

واقعا چی میشه که اینجوری میشه؟ من از خودم بعنوان یه دختر خجالت میکشم که فقط جنسم دیده میشه و حتی توی یه جلسه کاری امنیت ندارم و به شخصیتم توهین میشه.

من خیلی بعد از اون جلسه خودمو سرزنش کردم که چرا جوابای مناسب ندادم و با لبخند یا نشنیده گرفتن از کنارش رد شدم. البته دو تا دلیل عقلی هم داشتم. یکی اینکه اونجا تنها بودم که ایشون منشی رو بعد از ورود من مرخص کرد. و دلیل دوم اینکه من حالاها از نظر کاری و مشاوره گرفتن به ایشون نیاز دارم.

در این حد بهتون بگم که ایشون حتی پیشنهاد استخر هم به من داد، درحالی که خودش هم توی حرفاش گفت معلومه تو یه دختری هستی که با کسی نیستی درحال حاضر و باکره ای و اهل این کارا نیستی. درواقع میدونست محاله اهل این داستانا باشم و بازم پیشنهادشو داد. پیشنهاد شام بیرون هم بهم داد و ازم خواست هروقت تایم داشتم خودم بهش اعلام بکنم.

منم بعد از یک ماه اعلام آمادگی کردم ولی ایشون گفت متاسفانه کار دارم. هنوز هر ازگاهی توی حرفاش صمیمی میشه و شوخی داره ولی یهو به حالت جدی یا بی اعتنا برمیگرده. احساس اینکه با ذهنم بازی بشه و دل مشغولی الکی برام ایجاد شده باشه رو دوست ندارم.

خیلی دوست دارم راجع به اون جلسه و اون آقا با کسی که دانش و آگاهی داره صحبت بکنم بخصوص یه آقا که هم جنس خودشو بیشتر میشناسه.
 

پاسخ دکتر شکیب:
سلام بهاره عزیز. مرسی که اعتماد کردی و اجازه دادی نامه ت رو در کانال منتشر کنم. پرسیدی: «چی میشه که یک مرد سنگین و رنگین در موقعیتی کاری سعی می کنه به من نزدیک بشه و بهم پیشنهاد دوستی میده؟»

پاسخ من اینه: چرا فکر می کنی نباید پیشنهاد بده؟ وقتی سنگ مفت و گنجشک مفت، چرا نکنه؟ می تونی فکر کنی اون مرد دخترهایی مثل تو رو خوب میشناخته که بعد این اتفاق، منفعلانه برخورد می کنین و مرزهاتون رو با اون مرد روشن نمی کنین، مدتها هم ذهن تون مشغول میشه و آخرش هم بله رو میگین.

اگر بدبینانه هم نگاه نکنیم؛ چرا فکر می کنی همه آدمها همیشه  درست عمل می کنند و حق ندارند اشتباه کنند؟

در ذهن تو «باید» و «نباید» هایی هست که معقول و منطقی نیستند:

«یک آقای متشخص در یک جلسه کاری نباید از اندام من تعریف کنه.» چرا نباید؟ مگه اون آقا معصومه؟ هرکسی ممکنه خطا کنه و مسئول پیامدش هم خودشه. مثل اون آقا که با این کارش ذهن تو رو نسبت به خودش منفی کرد.

«اگر اون به من پیشنهاد میده لابد من بهش نخ دادم.» از کجا؟ طبق چه شواهدی؟ آیا مردها فقط زنی رو طلب میکنن که بهشون نخ میده؟  

«وقتی من یک دختر سنگین و رنگین هستم، کسی نباید به من پیشنهاد استخر بده.» چرا؟ مردها الان ممکنه به مرغ پخته هم پیشنهاد بدن.

«به شخصیت من توهین میشه وقتی وسط حرف کاری یه نفر میزنه تو خاکی.» چرا فکر میکنی فاجعه است؟ اتفاقی که در این مملکت هر روز صدها هزار بار رخ میده، فاجعه است؟ این آقا شخصیت خودش رو زیر سوال برده. چرا فکر می کنی هرکس بهت در موقعیتی نامناسب پیشنهاد داد،به تو توهین کرده؟

میگی نکنه این یک تست بوده ولی اگر این تست بود، الان که از آزمایش سربلند بیرون اومدی و بله رو گفتی، می پیچوندت؟ آیا این دلخواسته بهاره نبوده که تبدیل شده به قضاوت نادرست؛ یا شاید یک توهم؟

رفتار جرات ورزانه (assertive) که حالت رو خوب میکرد و آسیبی هم نداشت، این بود: به محض شنیدن اولین جمله ها، می گفتی: ببخشید آقای فلانی، فکر می کنم وارد حاشیه شدیم. یعنی حس میکنم شما دارین به من پیشنهاد دوستی میدین. اگر این طوره، فکر می کنم موقعیت مناسبی برای این حرفها نیست. روی کار متمرکز باشیم لطفا.

اما شما اون روز با لبخند و سکوت رد شدی و بعد تو ذهنت اون آقا و خودت رو متهم و محاکمه کردی و جالبه  که در عین حال بعد از یک ماه هم گفتی بله و جالب تر این که اون آقا حالا گفته نه! احتمالا چون الان سرش شلوغه و با دختر دیگری همین بازی رو شروع کرده. سرش که خلوت بشه باز ممکنه بیاد سراغت.

توصیه ام اینه: جرات ورزی پیشه کن.

سلام مرسی مطالب مفید بود