پاسخ راشا:

به نظر من برای همه ی زنها نمیشه یه نسخه ی یکسان رو تجویز کرد و برای مردها هم همینطور. این تمایل ذاتی به وابسته بودن در زن و تمایل به مالک بودن در مردها یه طیف وسیعی داره که ممکنه در مورد افراد مختلف بسته به شرایط بین صفر تا -1و +۱ متغیر باشه. منحنی توزیع نرمال رو حتما خاطرتون هست.به نظر من این هم یه همچین حالتی داره. بعضی ها ممکنه این سر طیف باشند و شدیدا وابسته و بدون هیچ تمایلی برای استقلال و عده ایی هم اون سر طیف و بدون  احساس وابستگی.

به نظرم اگه دونفری که میخوان باهم ازدواج کنند اگه شناخت کافی  به روحیات‌و اخلاق هم داشته باشند  و  این رو قبول کنند مشکلی پیش نیاد.

من شخصا مستقل بودن رو در مواردی که مربوط به  خودم میشه و خودم باید مسوولیتش رو به دوش بکشم ترجیح میدم. و هر جا که احساس کنم این استقلال باعث تکروی صرف و بی اهمیت شمردن شریک زندگی م میشه خودم کمی وابستگی چاشنی ش میکنم.

البته همه ی اینها به لطف وجود همسری هست که کنارش آزادی کامل دارم. شاید اگه طرف مقابل من کسی بود که به زور میخواست منو تحت سلطه ی خودش دربیاره هیچ وقت به چنین دیدگاه ی نمیرسیدم.

متاسفانه پدرم اینطور بود. سلطه گردر تمام موارد. و نتیجه ش مادری که با وجود تحصیلات دانشگاهی معادل با همسر همیشه مجبور بودوابسته و دست بسته باشه....و در نتیجه افسرده و غمزده.....وقتیکه همه ی فرزندان رو راهی خونه ی بخت کرد دیگه دلیلی نموند که بخاطرش تلاش کنه و این وضعیت رو تحمل کنه....دو سال پیش در سن ۶۰ و اند سالگی از هم جدا شدند.