پرسش: بعد از ۹ ماه بارداری الان که دخترم یک سال داره، میشه گفت تو این مدت اصلا با همسرم سکس نداشتیم. فقط دوبار ناموفق. اولش که پزشکم گفت بهتره رابطه نداشته باشی و بعدش که استرس داشتم و بعد بی میلی و در نهایت بعد از۶ ماهگی بارداریم که میلم برگشت، دیگه همسرم تمایلی نداشت. و بعد از زایمانم هم دیگه تمایلی نشون نداد و چندبار که باهاش صحبت کردم خستگی از کار و فشار مالی و بعدشم که اعتراف کرد دیگه میلی به رابطه نداره. یکی دوبار بخاطر بهبود رابطمون خودم درخواست کردم ولی اینقدر بی احساس و سرد اتفاق افتاد که دیگه حاضر نیستم  دوباره انجامش بدم. چه باید بکنم؟
 

 پاسخ دکتر شکیب:

مشکل شایعی است. خیلی از مردها به دنبال بارداری همسر و به دنیا آمدن فرزندشان، میل جنسی به همسرشان را از دست می دهند. چرا؟

۱- در مورد رفتارهای جنسی، شرطی شدن ذهن آسان تر اتفاق می افتد و ترک عادت هم سخت تر است؛ چون پای سیستم پاداش مغز در میان است ودرک لذت. ما درباره عادات غذایی مان هم همین مساله را داریم. خیلی سخت ممکن است غذایی را که دوست نداریم، دوست داشته باشیم، یا برعکس. در مورد مواد مخدر هم، سختی ترک، در همین نکته است. همان ضرب المثل معروف ترک عادت موجب مرض است. همیشه می گویم اگر به دلیل بارداری یا بیماری یا سفر یا... رابطه زوجی از ریل خارج شود، برگرداندش سخت است. در زوجی که مثلا به دلیل بارداری منع شده اند از رابطه، یا به دلیل تغییرات هورمونی، مادر باردار میل ش به رابطه را از دست داده، ممکن است آقای پدر تا مدتی طولانی میلش را سرکوب کند، یا خودارضایی کند، و برگشت شان به داستان قبل از بارداری، سخت می شود. اضافه کنید همه استرس های آمدن فرزند جدید و حضور نوزاد در اتاق خواب تا ماه ها بعد و همه دردسرهای دیگر را.

۲- استرس، همیشه سطح تستوسترون مردان را پایین می آورد. بچه وقتی به دنیا می آید، استرس خالص است. ثابت شده مردان بعد از پدر شدن، سطح تستوسترون شان به طور واضحی افت می کند. تستوسترون عامل مهمی در میل جنسی مردان است.

۳- مردانی هستند که وقتی همسرشان «مادر» می شود، ناهشیارشان، میل جنسی آنها را نسبت به همسرشان سرکوب می کند. احتمالا این مساله به نحوه ایجاد عقده ادیپ و حل آن در کودکی باز می گردد. آنها وقتی همسرشان را می بینند که به فرزندشان شیر می دهد و مادری می کند، تصویر مادر در ناهشیارشان زنده می شود و آن طور که فروید می گوید، پسران در همان کودکی میل جنسی نسبت به مادر را در ناهشیارشان سرکوب کرده اند.

اما چه می شود کرد؟

۱- وقتی بارداری خودش می تواند چالشی بزرگ در مسیر رابطه جنسی باشد، نباید با دست خودمان مانع ایجاد کنیم. برای همین اصرار دارم که همکاران متخصص مامایی، بی جهت زوج ها را منع نکنند از سکس. معمولا این طور است که وقتی در طول بارداری سکس تعطیل شود، بعد از تولد فرزند، اوضاع بدتر می شود.

۲- در دوره بارداری، حتی اگر به دلیل کاملا علمی و منطقی از سکس باید پرهیز کنید، یا اگر میل به رابطه ندارید، حتما رابطه تنی تان را با همسرتان نگه دارید. آغوش و معاشقه و حتی تجربه ارگاسم بدون دخول را که ازتان نگرفته اند. این نکته ای است که همکاران متخصص زنان حتما باید گوشزد کنند وقتی زوجی را از سکس منع می کنند.

۳- اگر بعد از همه اینها نشد که رابطه تان به ریتم سابق برگردد، اولین توصیه این است که اصرار به دخول نداشته باشید. رابطه فیزیکی را کم کم شروع کنید و صبور باشید. در این دوران، بی قراری و برچسب زدن به همسر کار را بدتر می کند. نگذارید این پس زده شدن از سوی همسر، به شما هم سرایت کند. عزت نفس جنسی تان را حفظ کنید. شما همان زن جذاب سابق هستید، اما درک کنید که همسر شما بی میلی به شما را انتخاب نکرده. او در این فقره اختیاری ندارد. ملامت سزاوارش نیست. رفیق ش باشید و تلاش کنید با هم مشکل را حل کنید. کم کم به هم نزدیک شوید و اگر تلاش تان نتیجه بخش نبود، مراجعه کنید به سکس تراپیست.

داستان زینب و مشکلی که خودش توانست حل کند


سلام آقای دکتر

در رابطه با نامه دوست عزیزی که گفتن پدر و مادر  شدیم و سکس تعطیل، خواستم تجربه خودم رو که تا به امروز برای هیچ کسی بازگو نکردم بهتون بگم. نمیدونم کار درستی انجام دادم در اون زمان یا نه...

بارداری من به اصرار من برای بچه دار شدن شروع شد. ۵ سال پیش بود. اون موقع همسرم برای ارشد میخوند و هیچ وقت خالی رو از دست نمی داد. بارداری پر دردسر من با ویار خیلی وحشتناک همراه بود. مدت ۶ ماه اول رو منزل پدرم سر کردم چون دچار ضعف خیلی شدید بودم و همسرم یا شب نمی آمد یا اگر بود با فاصله از من میخوابید.

من پزشکم به خاطر گرید پایین و احتمال سقط سکس رو تا پایان ۴ ماهگی منع کرد. وقتی این موضوع رو به همسرم گفتم کمی جا خورد ولی چیزی نگفت. پایان ۷ ماهگی بود که حس کردم از نظر عاطفی خیلی بینمون فاصله افتاده چون تو این مدت سکسی هم نداشتیم و میدونستم که یک دلیل اصلی فاصله همین بود بنابراین خودم پیشنهاد سکس رو دادم. اول مخالفت کرد و میگفت برای بچه ضرر داره و بعد قبول کرد. این شروع خوب بود ولی حیف که کم بود، هفته ای یک بار یا کمتر.

 بعد از زایمان دوباره همون فاصله بینمون اتفاق افتاد. این بار هم من بعد از ۴ ماهگی فرزندمون سکس رو پیش کشیدم اما نمیدونستم که باید همچین تجربه دردناکی رو هر بار تحمل کنم. هر بار که سکس داشتیم علاوه بر اینکه من اصلا به ارگاسم نمیرسیدم در تمام زمان دخول هم درد وحشتناکی رو تجربه میکردم  و خواسته یا ناخواسته دچار گریه میشدم. با اینکه همسرم خیلی سعی میکرد با اورال سکس من رو برانگیخته و به ارگاسم برسونه ولی هر بار نا موفق بودیم.

این روال تا ۳ ماه طول کشید. هر بار که از من دلیل گریه ام رو میپرسید من در جواب تغییر هورمون ها رو بعد زایمان می گفتم. یک شب تصمیم گرفتم تا به این جریان پایان بدم. فرزندم رو پیش مادرم گذاشتم به بهانه خرید، ولی به خانه برگشتم و محیط کامل آرام و عاشقانه ترتیب دادم. وقتی همسرم اومد و محیط رو دید کاملا شوکه شد.

 اون شب موقع سکس به خودم قول دادم که این درد پایان بدم. در تمام مدت فکرم رو از هر چیزی خالی کردم حتی فرزندم و فقط به عشق و عشقبازی توام با لذتی که همیشه با هم داشتیم فکر کردم و بعد از مدتها به ارگاسم رسیدم و دوباره سکسی با لذت و بدون درد رو تجربه کردم درست مثل اولین معاشقه ای که با هم داشتیم.

بعد از اون اتفاق بود که فهمیدم مشکل از درگیری فکرم هنگام سکس بوده نه مشکل جنسی و فیزیکی.